Posts Tagged ‘przyrządy asekuracyjne’

Przyrządy asekuracyjno – zjazdowe GRIGRI II

Sierpień 23, 2012 - 2:33 pm Możliwość komentowania Przyrządy asekuracyjno – zjazdowe GRIGRI II została wyłączona

By uprawiać wspinaczkę skałkową potrzebny jest odpowiedni sprzęt wspinaczkowy choćby w minimalnym zakresie. Do podstawowego wyposażenia każdego „łojanta” należy oczywiście przyrząd asekuracyjno-zjazdowy – ich wybór jest ogromny(kubki, płytki itd.). W tej części postaram się przybliżyć wady i zalety przyrządu GRIGRI.

Stary dobrze znany większości wspinaczy przyrząd GRIGRI pomału odchodzi w zapomnienie głównie ze względu na zakres użytkowania z linami o dużej średnicy (od 10–11 mm). Wraz z tendencją do zmniejszania średnicy lin (tym samym obniżania ich wagi) pojawił następca – GRIGRI II który może być używany  na cieńszych linach od 8,9 do 11 mm  średnicy, jest mniejszy i lżejszy – waży 185 g.  Na GRIGRI II można asekurować z grubszymi i wolniejszymi statykami (wspinanie na wędkę) oraz z cienkimi szybkimi linami dynamicznymi. GRIGRI II jest najpopularniejszym samoblokującym się przyrządem asekuracyjno-zjazdowym, praktycznie każdy sklep wspinaczkowy ma go w swojej ofercie. Cena katalogowa wynosi: 299,90 zł

GRIGRI II_GRIGRI II tak samo  jak jego poprzednik jest przyrządem asekuracyjno-zjazdowym ze wspomaganym hamowaniem (samoblokującym się). Niestety wiele asekurujących osób wydaję się zapominać iż został on stworzony w celu ułatwiana asekuracji głównie na drogach sportowych i nie możliwości by sam w sobie zastąpił umiejętności i doświadczenie asekuranta.

Najczęściej przyrząd GRIGRI II sprawdza się podczas wspinania na wędkę. Wybieranie liny następuje płynie, co prawda podczas opuszczania trudno jest ustawić optymalną prędkość, gdy opuszczamy wolno lub szybko przyrząd działa bez zarzutu. Sprawdza się także podczas dłuższego wiszenia partnera na linie, po zblokowaniu się przyrządu dość wygodnie można długo utrzymywać wspinającego się.

Inaczej sprawa przedstawia się podczas wspinania z „dołem”. Jak wiadomo na starym i nowym GRIGRI nie ma możliwości by dynamicznie asekurować, dlatego przyrząd ten zupełnie nie nadaję się na drogi tradycyjne oparte na własnej asekuracji (kości i friendy). Podczas odpadnięcia wspinającego, lina blokuje się w przyrządzie z dużą siłą- dlatego przyrząd stosuje się na drogach wyposażonych w stałe i solidne punkty asekuracyjne. Podczas wspinania z „dołem” istnieje też problem blokowania się przyrządu gdy szybko potrzebujemy wydać luz. Sprawne i bezpiecznie wydawanie luzu podczas prowadzenia partnera wymaga nabycia odpowiedniej wprawy.

Niebezpieczeństwo stosowania starego i nowego grigri polega głównie na pokładaniu zbytniej ufności w samoczynne zadziałanie przyrządu. Podczas asekuracji za pomocą płytki czy kubka nie można sobie pozwolić na nieuwagę, nie można wypuścić liny z rąk. Asekurując na grigri wiele osób zapomina iż postępujemy dokładnie tak samo, zawsze trzymamy koniec liny hamującej. Zawsze trzymamy obie ręce na linie także podczas wydawania luzu. Zła asekuracja może skutkować wypadkiem przy każdym przyrządzie także przy GRIGRI.

Rodzaje wspinania skałkowego.

Luty 1, 2012 - 9:13 am Możliwość komentowania Rodzaje wspinania skałkowego. została wyłączona

Początkujący miłośnicy wspinaczki skałkowej zaczynają najczęściej swoją przygodę ze skałami od wspinaczki „na wędkę”. Po zdobyciu niezbędnych umiejętności, przechodzą na tzw. wspinanie z dołem, i wspinanie z dołem na własnej asekuracji która wymaga zdobycia już solidnego doświadczenia. Formy te zasadniczą różnią się między sobą stopniem trudności.

Przy wspinaniu na „wędkę” stanowisko asekuracyjne znajduję się ponad wspinającym, lina od asekuranta idzie do góry, przechodzi przez stanowisko i wraca w dół do wspinacza. Podczas odpadnięcia od skały lub ściany wspinacz praktycznie nie opada i zawisa na linie jak ryba na wędce a szarpnięcia są stosunkowo słabe. Wspinanie to obarczone jest najmniejszym ryzykiem kontuzji i nie wymaga dużych umiejętności od asekurującego. Wspinanie na wędkę daje czas na nabycie doświadczenia, obycia się z różnymi przyrządami asekuracyjno-zjazdowymi. Po rozpoznaniu swoich możliwości psycho -fizycznych, i nabyciu odpowiednich umiejętności, można przejść do klasycznej formy wspinania jakim jest tzw. wspinanie z dołem.

wspinanie z dołemPodczas prowadzenia wspinający jest zabezpieczany przez partnera, linę, stanowisko oraz przez przelotowe punkty asekuracyjne w które wpina ekspresy. Ubezpieczanie partnera polega na neutralizacji skutków odpadnięcia od skały. Podczas lotu partnera asekurant musi zdążyć zablokować linę na stanowisku, aby prowadzący bezpiecznie na niej zawisł a nie spadł na ziemię. Od umiejętności asekurującego zależne jest więc zdrowie a czasem i życie wspinającego. Wspinanie z dołem możemy podzielić:

  • wspinanie na tzw. drogach obitych (sportowe), wyposażonych w komplety punktów asekuracyjnych, gdzie prowadzącemu zostaję wpiąć się w dany punkt. W razie lotu lina i przelotowe punkty asekuracyjne przejmują dużą część energii. Punkty są na tyle mocno osadzone, że wytrzymują działanie nawet bardzo dużych sił.
  • wspinanie z własną asekuracją (tradycyjne), na drogach nie obitych gdzie przeloty trzeba założyć sobie samodzielnie (haki, kości, friendy ). W tym wypadku założenie przelotów i umiejętność dynamicznej asekuracji ma kluczowe znaczenie. Przeloty muszą być założone staranie aby nie zostały wyrwane podczas lotu, a asekurant musi strać się przejąć część energii upadku, aby hamowanie lotu było łagodniejsze i by ograniczyć siły działające na przeloty.

Ta sama droga, w zależności od formy wspinania, może być łatwa i zarazem trudna. Najbardziej zapaleni wspinacze, pokonują też drogi tzw. „żywca”. Bez żadnego ubezpieczenia, polegając tylko na własnych umiejętnościach i znajomości drogi. Forma ta jest oczywiście bardzo nie bezpieczna, gdzie najmniejszy błąd może dużo kosztować. A więc nie sama droga, świadczy o naszym poziomie, ale styl w jakim ją pokonujemy.